Değerli Boci okurları, bu makalemizde “İşletme bölümü sayısal ağırlıklı mı” konusunda bilmeniz gereken her şeyi derledik.
Kayseri’nin Sakin Sokaklarında Bir Gün
Sabah güneşi, Kayseri’nin dar sokaklarından içeri süzüldüğünde uyanmıştım. 25 yaşındayım, hâlâ kendimi yetişkin sayıp saymamak arasında gidip geliyorum. Günlüklerimi karıştırırken gözlerim, üniversite yıllarıma takıldı. İşletme bölümüne başladığım günleri hatırladım. O zamanlar çok heyecanlıydım; “Ben büyük bir iş insanı olacağım” diye düşünüyordum. Ama içimde bir merak da vardı: Acaba işletme bölümü sayısal ağırlıklı mıydı? O an hissettiğim duyguyu tarif etmek zor; bir yandan merak, bir yandan hafif bir korku vardı.
İlk Sınavın Gerginliği
İlk finans dersimiz başlamadan önce sınıfta otururken kalbim deli gibi çarpıyordu. Matematikle aram hiç iyi değildi, ama rakamların bana hükmetmesine izin vermemeliydim. Hocalarımız anlattıkça anlamaya çalışıyordum; ama kafam karışıyor, sorular arasında kayboluyordum. O gün defterime yazdığım notlara bakınca hâlâ gülümsüyorum: “İşletme sayısal mı, yoksa sözel mi? Rakamlar bana çok uzak.”
Sınav kağıdımı aldığımda yüzümde bir endişe vardı. İlk soruyu çözmeye çalıştım ama gözlerim sayıları takip etmekte zorlanıyordu. O an içimde bir hayal kırıklığı hissettim; “Acaba bu bölüm bana göre değil mi?” diye düşündüm. Ama aynı anda başka bir his de vardı; “Yapabilirim, pes etmemeliyim” dediğim umut ışığı.
Rakamlarla Boğuşurken
O gün günlüğüme şunları yazmıştım:
“Matematiksel terimler, bilanço tabloları… Her şey bana yabancı geliyor. Ama yine de bir şekilde çözmeye çalışıyorum. Kalbim hızlı hızlı atıyor, gözlerim yoruluyor ama pes etmiyorum.”
Gerçekten de işletme bölümü, düşündüğümden daha sayısaldı. Finans, muhasebe, istatistik dersleri… Hepsi sayılarla doluydu. Benim gibi duygusal biri için bu bazen bunaltıcı oluyordu. Ama bir yandan da heyecan vericiydi. Rakamların içinde gizli bir mantık vardı ve bunu çözdüğümde yaşadığım tatmin duygusu tarifsizdi.
Arkadaşlarla Paylaşılan Endişeler
Bir gün kantinde arkadaşlarımla otururken konu dönüp dolaşıp derslere geldi. Bir arkadaşım, “Bence işletme tamamen sayısal, rakamlardan kaçamazsın” dedi. O an içimde karmaşık bir his oluştu; biraz korku, biraz sinir, biraz da merak. Çünkü gerçekten de sayılarla baş etmek zorundaydım, ama bunu bir macera gibi görmeye başladım.
Arkadaşlarım da benzer sıkıntılar yaşıyordu. Bazen gülerek, bazen iç çekerek birbirimize şunları söylüyorduk: “Sözel insan olsak da rakamlarla dans etmek zorundayız.” Bu paylaşımlar, içimdeki yalnızlık hissini azalttı. Duygularımı açmak, onları kelimelere dökmek bana iyi geliyordu.
Bir Anlık Başarı ve Umut
Bir gün finans dersinde küçük bir başarı yaşadım. Tabloyu doğru okuyup soruyu çözebilmiştim. O an öyle bir sevinç hissettim ki, defterime bile yazdım:
“Başardım! Rakamlar bana hâlâ uzak ama bugün onların dilini biraz olsun anladım.”
Bu an, işletme bölümünün sayısal ağırlığını kabullenmemi sağladı. Artık hayal kırıklığıyla karışık korku yerine, bir parça umut ve heyecan vardı. Belki de bu bölümde başarılı olabilmek için gereken şey, matematiğe karşı değil ama sabra ve istikrara sahip olmaktı.
Kayseri Akşamı ve Düşünceler
Akşam olunca, Kayseri’nin ışıkları yavaş yavaş yanıyordu. Günlüklerimi kapatıp balkona çıktım, derin bir nefes aldım. Düşündüm: İşletme sayısal mı, sözel mi? Aslında bu önemli değildi. Önemli olan, kendi yolumu bulmak ve duygularımı saklamadan yaşamak.
O an içimde bir huzur vardı; hem hayal kırıklıkları hem de umutlar bir arada duruyordu. İşletme bölümü sayısal bir mücadele gerektiriyordu ama aynı zamanda hayal gücümü, stratejimi ve sabrımı da test ediyordu. Bu bölüm bana sadece rakamları değil, kendimi anlamayı da öğretiyordu.
Son Düşünceler
İşletme bölümü sayısal ağırlıklı mı? Evet, ama sadece rakamlardan ibaret değil. İçinde insan ilişkileri, strateji, analiz ve sabır var. Ben Kayseri sokaklarında yürürken, defterime yazarken, arkadaşlarımla konuşurken bunu fark ettim. Her sayfada, her tablo satırında, her hesapta biraz daha büyüdüm, biraz daha olgunlaştım.
Hayat gibi, işletme de bir denge işi. Rakamlarla boğuşmak, hayal kırıklıkları yaşamak, küçük başarıları kutlamak… Hepsi bir arada. Ve belki de en önemlisi, tüm bu süreçte duygularını saklamadan yaşamak.
İçimde hâlâ merak var; bir sonraki sınav, bir sonraki tablo, bir sonraki başarı. Ama artık biliyorum ki sayılar ne kadar karmaşık olursa olsun, ben kendi yolumu bulacağım ve hislerimle birlikte büyüyeceğim.
Benzer Konular: İslamiyet öncesinde şiir söyleyenlere ne denir ?