Kıbleyi Bulamıyorum, Ne Yapmalıyım?

Kayseri’nin soğuk bir sabahında, hafif bir rüzgarın yüzümü okşadığı anlardan biriydi. O gün, aslında sıradan bir gündü. Hava her zamanki gibi güneşli, insanlar sabah işlerine gitmek için aceleyle evlerinden çıkıyordu. Ama benim içimde çok derin bir belirsizlik vardı. Yavaşça yürürken, “Kıbleyi bulamıyorum, ne yapmalıyım?” sorusu kafamın içinde dönüp duruyordu. Gerçekten ne yapmalıydım?

—

Kıbleyi Ararken Hissettiklerim

Bir caminin yanında yürürken, içimde bir boşluk hissettim. Sanki hayatımda bir eksiklik vardı ve o eksikliği bulmak için sürekli bir şeyler arıyordum. Kıble, bir yöne işaret eden bir pusula gibiydi. Yani sadece fiziksel olarak değil, ruhsal olarak da yön arıyordum. Ne kadar dertlerimi bir kenara koymaya çalışsam da, hala bu sorunun cevabını bulamamıştım. Nereye gitmeliyim, kimden yardım almalıyım? Bu sorular kafamı daha da karıştırıyordu.

Bazen doğruyu bulmak o kadar zor hale gelir ki, insan sadece kararsız kalır. Kıbleyi bulamamak, sadece yön kaybetmek değil, bazen bir anlam arayışıdır. Bu, bir şekilde insanın kendi iç yolculuğunda kaybolmuş hissetmesiyle eşdeğerdir.

İçimdeki duygularla savaşırken, bir yanda bir huzur arayışı vardı, diğer yanda ise bunca zaman boyunca hep yönsüz kalmanın getirdiği bir hayal kırıklığı.

—

O An, Kıbleyi Bulmam Gereken O An

Yavaşça adımlarımı hızlandırırken, bir yanda kafamda o eski düşünceler, diğer yanda yaşadığım kaybolmuşluk hissi. O kadar uğraşıyor, o kadar araştırıyordum ki, aslında kıbleyi bulmanın öylesine basit bir şey olduğunu unutmuştum. Bir cami var mı? Evet. Bir yön var mı? Evet. Ama o kadar basit olmasına rağmen, bir yönü doğru bulmak bana bu kadar zor gelmişti.

Bir anda, bir çocuğun sesi kulaklarımda yankılandı. “Hoca, kıbleyi bulamıyorum!” diyordu. İçimde bir şeyler kıpırdamaya başladı. Çocuğun samimiyeti, bana bir anda kucak gibi gelen bir huzur yarattı. Birileri, evet birileri, tıpkı benim gibi yönsüz hissetmişti. Ve belki de birileri, sadece bu küçük anı paylaşarak bile, birbirimize ne kadar benzer olduğumuzu hatırlatıyordu. Kıbleyi bulmak, sadece bir yön değil, bazen bir ruhsal yolculuktu.

—

Kıbleyi Bulmanın Aslında Ne Olduğunu Anlamak

Kıbleyi bulamıyordum, ama içimdeki o boşluk duygusunu da anlamıştım. O kadar çok dışarıya bakıyordum ki, içimdeki yönsüzlüğü görmek için yeterince zaman ayırmamıştım. Kıble sadece bir yön işareti değil, kalpten kalbe bir bağlantıydı. Eğer doğru şekilde odaklanırsam, zaten doğru yolda olduğumu hissederdim.

Birden bir huzur hissettim. Etrafımda olup biten her şey biraz daha yavaşladı, dünyadaki her şeyin ne kadar hızla akıp gittiğini fark ettim. Kıbleyi bulamıyordum, ama kaybolmadığımı hissetmeye başlamıştım. Belki de sorunun cevabı sadece doğru yerde, doğru zamanda, doğru niyetle olmaktı.

—

O Anı Hatırlamak ve Umut

O an, işte o an, kıbleyi bulamamanın, aslında kaybolmak olmadığını anlamama vesile oldu. Kıbleyi bulmak için harcadığım çabaların, beni daha çok kaybolmuş hissettirdiğini fark ettim. Ama içimdeki boşluğu hissetmek, işte bu, bir tür bulmak gibiydi. Belki de ne kadar kaybolursam kaybolayım, aslında hep doğru yoldaydım.

Şimdi, aradan geçen zamanla birlikte, kıbleyi bulamamak aslında bana ne kadar güçlü olduğumu hatırlatıyor. İnsanın her zaman doğruyu bulamayabileceğini kabul etmek, zaman zaman kaybolmanın da bir parçası olduğunu anlamak… O kadar çok aramıştım ki, bazen en yakın şeyin zaten bana çok yakın olduğunu görmek bir aydınlanma gibi oldu.

—

Sonuçta, kıbleyi bulamıyorum, ama bunun da bir anlamı var. İçimdeki boşluk, bana kaybolmanın aslında ne kadar insan olduğumuzu hatırlattı. Ve belki de kaybolduğum anlarda, aslında doğru yolu buluyordum. Kıbleyi bulamamak, bazen en doğru yolda olduğumuzu gösteriyor. Kendimi kaybettiğimde, aslında bir şeyler buluyorum.

Bu yazıyı okurken, senin de kaybolduğun anları, arayışlarını ve bulduğun cevapları hatırlamanı umuyorum. Kim bilir, belki de kıble, aslında hep bizlerin içindedir.